جایگاه صنعت گران افغان در بازار کشور

"سیاست پشتیبانی از سرمایه گذاری خصوصی" در افغانستان پس از طالبان و پذیرش بازار آزاد، زمینه فعالیت و رقابت شرکت های افغان و خارجی در بازارهای نیازمند این کشور را فراهم کرده است.
سرمایه گذاران افغان در شهرهای بزرگ این کشور و در بخش های مختلف سرمایه گذاری کرده و همسان با آن، مرزهای این کشور برای ورود تولیدات خارجی باز نگه داشته شده است.
مزار شریف مرکز ولایت بلخ در شمال افغانستان میدان خوبی برای رقابت صنعت گران داخلی و بازرگانان و سرمایه گذاران خارجی شده است.
در مزار شریف دست کم دو صد کارخانه تولیدی سرمایه گذاران افغان، ظرف بیش از چهار سال گذشته، گشایش یافته است.
این کارخانه ها در بخش های مختلف، تولیداتی داشته اند؛ در این میان، چهل کارخانه تصفیه بنزین، سی و شش کارخانه پلاستیک سازی، دوازده کارخانه یخ سازی، هفت کارخانه نوشابه سازی، و تعدادی هم کارخانه های تولید کشمش، کیک و دیگر مواد خوراکی فعال شده اند.
در ضمن آن، چند کارخانه بزرگ دولتی نیز فعالیت دارند ازجمه کارخانه تولید کود و برق، نساجی بلخ، و سیلو که علاوه بر نگهداری گندم به پخت نان نیز مشغول است.
اما اکنون اغلب این کارخانه های تولیدی دولتی و خصوصی در بلخ با چالش بزرگ روبرو شده اند؛ سیاست اقتصادی موسوم به بازار آزاد که مرزهای این کشور را به روی واردات خارجی باز کرده است.
مالکان این کارخانه ها می گویند که تولیدات آنها رونقی در بازار ندارد. زیرا که به دلایل مختلف و نابسامانی های متعدد، تولید آنها توانایی رقابت با آنچه از فرامرزهای افغانستان به بازارهای مزار شریف و دیگر مناطق شمال راه یافته، را ندارد.
صدیق براتی، معاون شرکت جن پرس، تولید کننده پنبه و روغن در بلخ، می گوید: "یک کیلوگرم روغنی که ما تولید می کنیم حدود 52 افغانی معادل بیش از 1 دلار تمام می شود. اما در بازارهای مزار یک کیلوگرم روغن را با 40 افغانی می توان خرید؛ و چون وضعیت اقتصادی مردم خوب نیست، آنها ناچارند چیزی ارزان تری را بخرند و به کیفیت آن اصلا توجه نکنند."

آقای براتی می افزاید که شهروندان مزار شریف بدون توجه به خرابی کیفیت و اینکه این روغن وارداتی چه بیماری هایی را می تواند سبب شود، ناگزیر وادار به خرید آن می شوند و بنابر این، تولیدات آنها بازاری پیدا نمی کند.
دلایلی مختلفی وجود دارد که تولیدات افغانی توان رقابت با کالاهای وارداتی را ندارد. کارگر گران، نداشتن تجهیزات تولیدی پیشرفته و به گفته سرمایه گذاران، عدم حمایت دولت تنها شماری از این عوامل است.
اما بسیاری از سرمایه گذاران افغان بر این تاکید دارند که نیازمندی های اولیه برای تولید، از جمله نداشتن انرژی برق و گاز و عدم دسترسی به تجهیزات پیشرفته کار را در بازار کند کرده است.
آقای براتی می گوید: "ما برق برای تنویر (روشنایی) نداریم، چه رسد به اینکه موتورهای بزرگ کارخانه ها را بوسیله آن راه بیاندازیم."
عبدالرحمان، رییس اقتصاد ولایت بلخ، نیز با این سرمایه گذاران افغان هم عقیده است. او پیشنهاد می دهد که دولت سیاست ویژه ای برای حمایت از سرمایه گذاران خارجی پیش گیرد.
وی می گوید: "دولت باید سیاست ویژه موسوم به پروتکشنیزم، یا حمایت از سرمایه گذاران افغان را پیش گیرد. این کار می تواند با ارایه سوبسیدها و فراهم کردن مواد خام و تشویق آنها انجام شود."
رییس اقتصاد ولایت بلخ تاکید دارد که افغانستان در شرایط کنونی در موقعیتی نیست که با همان معیارهای ایده آل بازار آزاد سازگاری داشته باشد. او می افزاید که دلیل آن هم وضعیت خراب اقتصادی مردم و نداشتن توانایی های لازم برای رقابت در بازار آزاد است.
سرمایه گذاران افغان در مزار شریف و از جمله امان الله عزیزی، مالک کارخانه کیک مزه، می گوید این نارسی از رغبت آنها، که سرمایه های خود را از خارج به داخل کشور انتقال داده اند، کاسته است.

کارشناسان در مزار شریف می گویند که این وضعیت منجر به از دست رفتن فرصتهای شغلی برای افغانان نیز شده است.
به عقیده آنها به جای وارد کردن مواد و کالاهای مورد نیاز مردم از خارج که غیر از تجارت چیزی دیگر برای مردم افغانستان سود به ارمغان ندارد، با ایجاد کارخانه در قلمرو کشور می توان از یک سو سرمایه گذاری خصوصی تقویت شود و از طرف دیگر زمینه های اشتغال عامه فراهم گردد.
با این وجود، قرار است 31 ژانویه اجلاس کمک جهانی به افغانستان در لندن برگزار شود.
خواست اصلی بسیاری از مردم افغانستان و سیاست دولت این است که جهان را وادار به ارایه کمک ها به این کشور، از مجرای دولت بسازد تا هم دولت افغانستان تقویت شود و هم زمینه و فرصت برای رشد اقتصاد داخلی و تشویق سرمایه گذاران برای راه اندازی کارخانه های تولیدی، فراهم گردد.
پیش از این کمکهای جهان، عمدتا از کانال موسسات خارجی امداد رسان صورت می گرفت که انتقادهای زیادی هم نسبت به کارهای آنها وجود داشت.
اما جهان هم از اینکه کمک های اقتصادی را بطور مستقیم به دولت افغانستان دهد، نگران است و مهم ترین نگرانی آنها فساد اداری موجود در دستگاه های دولتی و ظرفیت دولت افغانستان عنوان می شود.
۱۴۵۷۹
هشدار شدیداللحن نسبت به افزایش دمای زمین

یک مطالعه عمده علمی نتیجه گیری کرده است که عواقب میزان فزاینده تراکم گازهای گلخانه ای در جو زمین ممکن است جدی تر از آن باشد که تاکنون تصور می شد.
این گزارش که دولت بریتانیا آن را منتشر کرده می گوید احتمال آنکه بتوان تصاعد گازهای گلخانه ای را زیر حد "خطرناک" نگاه داشت بسیار کم است.
این گزارش نسبت به ذوب سفره یخی گرینلند که به بالا آمدن سطح آب دریاها به اندازه 7 متر ظرف هزار سال منجر خواهد شد ابراز نگرانی می کند.
گزارش می افزاید که فقیرترین کشورهای جهان در مقابل این عواقب آسیب پذیرتر خواهند بود.
این مطالعه تحت عنوان "پرهیز از تغییرات جوی خطرناک" شواهدی را که دانشمندان در ماه فوریه سال 2005 در کنفرانسی به میزبانی اداره هواشناسی بریتانیا عرضه کردند جمع بندی می کند.
آن کنفرانس در صدد پاسخگویی به دو هدف عمده برآمد: یکی اینکه کدام میزان گازهای گلخانه ای در جو بیش از حد است و دیگر اینکه چه گزینه هایی برای جلوگیری از رسیدن میزان آنها به سطح خطرناک وجود دارد.
تونی بلر، نخست وزیر بریتانیا، در مقدمه این گزارش می نویسد "اکنون روشن شده که تصاعد گازهای گلخانه ای باعث گرمتر شدن آب و هوای زمین با سرعتی است که نمی تواند دوام داشته باشد."
مارگارت بِِکت، وزیر محیط زیست بریتانیا، گفت که نتایج گزارش بسیاری را غافلگیر خواهد کرد.
او به برنامه "تودی" از کانال چهار رادیو بی بی سی گفت: "مساله ای که شاید عموم مردم با آن آشنا نباشند این است که تصور می شود نقطه عطف وجود دارد که اگر از آن بگذریم این فرآیند برگشت ناپذیر خواهد بود."
وی گفت: "البته ما نمی گوییم که ظرف پنج دقیقه اتفاق خواهد افتاد، شاید هزار سال طول بکشد، اما فکر می کنم همین مساله برگشت ناپذیری باشد که اهمیت آن را به مردم نشان می دهد."
اکوسیستم های آسیب پذیر
این گزارش آثار درجات مختلف افزایش دما را تشریح می کند.
اتحادیه اروپا هدفی دایر بر جلوگیری از افزایش میانگین دمای زمین به میزان بیش از دو درجه سانتیگراد تعیین کرده است.
اما بنابه این گزارش حتی این میزان نیز ممکن است زیاد باشد و احتمالا افزایشی دو درجه ای کافی است تا به ذوب سفره یخی گرینلند دامن بزند.
ذوب این سفره تاثیری عمده بر سطح آب دریاها خواهد داشت با این حال تا هزار سال طول خواهد کشید که سطح آنها به میزان پیش بینی شده بالا رود.
بنابه این گزارش افزایشی بیش از دو درجه خطرات را "به شکلی بسیار عمده" افزایش می دهد و "خطر بالقوه انقراض شماری از گونه های زیستی" و "افزایش جدی خطر قحطی و کمبود آب... به خصوص در کشورهای درحال توسعه" را به دنبال خواهد داشت.
این گزارش از دانشمندان خواست محاسبه کنند تراکم چه میزان گازهای گلخانه ای برای دامن زدن به تبعات "خطرناک" افزایش دما کافی خواهد بود.
'خبر بد'
درحال حاضر اتمسفر زمین حاوی تقریبا 380 پی پی ام (پاره در میلیون) دی اکسید کربن است، درحالی که این رقم تا پیش از انقلاب صنعتی تقریبا 275 پی پی ام بود. دی اکسید کربن عمده ترین گاز گلخانه ای است.
این گزارش نتیجه گیری می کند برای تحقق هدف تعیین شده اروپا دایر بر عدم تجاوز افزایش دما از دو درجه سانتیگراد باید میزان گازهای گلخانه ای در جو به 450 پی پی ام یا کمتر محدود شود.
اما دیوید کینگ، مشاور ارشد علمی دولت بریتانیا در مصاحبه ای با برنامه "تودی" بی بی سی گفت بعید است این هدف محقق شود.
وی گفت: "من پیش بینی می کنم ما ظرف 10 سال به 400 پی پی ام برسیم که اصلا خبر خوبی نیست."
"اما هیچ کشوری نمی آید برای رسیدگی به این مساله یک نیروگاه برق را که برای جمعیت آن انرژی تولید می کند ببندد. باید این واقعیت را بپذیریم."
او افزود: "متاسفانه بایم بگویم که هدف گرفتن 450 پی پی ام غیرعملی خواهد بود."
اما مایلز الن، استاد فیزیک اتمسفر در دانشگاه آکسفورد گفت ارزیابی "سطح ایمن" دی اکسید کربن در جو "کمی مثل این است که از دکتر بخواهیم بگوید کشیدن چند سیگار در روز بی خطر است."
وی به برنامه "تودی" گفت: "نمی شود چنین کرد اما در عین حال بعضی از مردم سیگار می کشند و 90 سال هم زندگی می کنند."
این گزارش در مورد سوال دیگری که در کنفرانس 2005 دایر بر گزینه های موجود برای پرهیز از تراکم گازهای گلخانه ای به میزان خطرناک در جو مطرح شد، می گوید که فناوری های جدید راه هایی برای کاهش این گازها فراهم می کند.
گزارش نتیجه می گیرد که بزرگترین مانع در راه روگردانی به فناوری هایی مانند منابع قابل تجدید انرژی و "زغال پاکیزه" ناشی از منفعت طلبی ها، موانع فرهنگی در مقابل تغییر و فقدان آگاهی است.
دانمارکی ها در برابر خشم فزاینده مسلمانان
در پی خشم فزاینده جهان اسلام نسبت به تصویرسازی های یک روزنامه دانمارکی از حضرت محمد(ص)، دولت دانمارک شهروندانش را از سفر به عربستان سعودی بر حذر داشته است.

روزنامه ای که این کاریکاتورها را منتشر کرده بود، روز دوشنبه از اینکه موجب رنجش مسلمانان شده، پوزش خواسته است. یکی از این کاریکاتورها، صورت پیامبر اسلام را به تصویر کشیده در حالی که یک بمب در عمامه وی جاسازی شده است.
مسلمانان هرگونه تصویرسازی از حضرت محمد را حرام(ص) می دانند.
در واکنش به این کاریکاتورها، کالاهای دانمارکی در کشورهای مسلمان تحریم شده اند، روابط دیپلماتیک تیره شده و ستیزه جویان مسلمان دانمارک را تهدید کرده اند.
در ایران، سفیر دانمارک در تهران به وزارت خارجه ایران فراخوانده شده و مراتب "تأسف و اعتراض" ایران نسبت به چاپ "کاریکاتورهای اهانت آمیز" در روزنامه دانمارکی به وی ابلاغ شده است.
وزیر خارجه ایران، منوچهر متکی، پیشتر در نامه ای به وزیر خارجه دانمارک ضمن تأکید بر لزوم احترام به "ارزش ها و مقدسات ادیان"، خواستار عذرخواهی سردبیر روزنامه و دولت دانمارک از مسلمانان جهان شده بود.
احساسات جریحه دار شده
سردبیر روزنامه "یولاندز پستن" Jyllands-Posten به خبرگزاری اردن گفته است: "این کاریکاتورها قوانین دانمارک را نقض نکرده اند اما بدون شک احساسات مسلمانان را جریحه دار کرده و ما از این بابت پوزش می خواهیم".
نخست وزیر دانمارک از اقدام این روزنامه بشدت اظهار خشنودی کرده است. اما شخصا از ادای پوزش خودداری کرده و از آزادی رسانه ها دفاع کرده است.
او گفته است: "دولت دانمارک نمی تواند بجای یک روزنامه عذرخواهی کند. راه و روش ما اینگونه نیست ... و این موضوع را برای کشورهای عربی تشریح کرده ایم. رسانه های مستقل توسط دولت دانمارک دستکاری نمی شوند".
در همین حال وزارت خارجه دانمارک از شهروندان این کشور خواسته که از سفرهای غیر ضروری به عربستان سعودی پرهیز کنند و در سفر به دیگر کشورهای مسلمان نیز احتیاط کنند.
در سایت وزارت امور خارجه دانمارک از دانمارکی هایی که تصمیم گرفته اند در عربستان سعودی بمانند خواسته شده "بسیار مراقب" باشند.
عربستان سعودی سفیر خود را از دانمارک فراخوانده و لیبی نیز از بستن سفارت خانه اش در کپنهاگ خبر داده است.
روز دوشنبه مردان مسلح، دفتر محلی اتحادیه اروپا در غزه را مورد حمله قرار داده و خواستار پوزش دانمارک و نروژ شدند. کاریکاتورهای مورد بحث در نروژ نیز باز نشر شده بودند.

در همین حال "سازمان های پان عرب"، طرفدار وحدت اعراب، تلاش هایی را آغاز کرده اند تا سازمان ملل، از مذاهب در مقابل توهین و بی احترامی حفاظت کند.
مردم در کشورهای عربی با تحریم محصولات دانمارکی فشار زیادی به اقتصاد این کشور وارد کرده اند.
شرکت بزرگ لبنیاتی "آرلا" می گوید فروش محصولاتش در خاورمیانه کاملا متوقف شده است. این شرکت قصد دارد حدود صد نفر را به دلیل افت فروش اخراج کند.
"سوء تفاهم"
افت فروش محصولات دانمارکی به رغم پذیرش عذرخواهی روزنامه "یولاندز پستن" از سوی برخی گروه های مسلمان دانمارک و درخواست پایان تحریم از سوی آنان، همچنان ادامه دارد.
روز دوشنبه سردبیر روزنامه "یولاندز پستن" با چاپ نامه ای خطاب به "شهروندان محترم جهان اسلام" خواسته است تا "سوء تفاهم" های ایجاد شده در پی چاپ کاریکاتورهایی از حضرت محمد را برطرف سازد.
وی در نامه اش به "طرفداری شدید" این روزنامه از دمکراسی و آزادی مذهب اشاره کرده و گفته: "لطفا به من اجازه دهید این سوء تفهامات را اصلاح کنم".
او افزوده است: "به باور ما این ۱۲ کاریکاتور معتدل بوده اند. انتظار نمی رفت آنها توهین آمیز تلقی شوند. این کاریکاتورها قوانین دانمارک را نیز نقض نکرده اند. اما بدون شک احساسات بسیاری از مسلمانان را جریحه دار کرده اند که بابت آن پوزش می خواهیم".
سردبیر "یولاندز پستن" از آرزوی روزنامه متبوعش به زندگی همه اقلیت های قومی در صلح و در کنار یکدیگر نوشته و لزوم تحقق آن را احترام متقابل ذکر کرده است.
وی در پایان نامه اشاره کرده که روزنامه "یولاندز پستن" در راستای این هدف مطالب زیادی منتشر ساخته و بعنوان نمونه در ارتباط با وجوه مثبت جذب مهاجران در جامعه ضمیمه ای تهیه کرده است. در این ضمیمه که از سوی اتحادیه اروپا مورد تقدیر قرار گرفته، تعداد زیادی از مسلمانان موفق دانمارک معرفی شده اند.
۱۴۵۷۵
غرب نزاعی بدون برد را با ایران آغاز کرده است

روزنامه گاردین، چاپ بریتانیا، در مقاله ای به قلم سایمون جنکینز، به بررسی اختلاف بین غرب و ایران بر سر بحران ناشی از برنامه ای هسته ای این کشور پرداخته است.
نویسنده مقاله درمقدمه می گوید که ایران کشوری کهن، بزرگ و چهارمین تولید کننده بزرگ نفت در جهان است و جمعیت آن به هشتاد میلیون نفر می رسد و در نتیجه نمی توان آن را صرفا یک کشور یاغی دیگر تلقی کرد که در پی روند استعمار زدایی پدید آمده و می توان با یک سیلی آن را به راه آورد.
در این مقاله آمده است که برخی ایرانیان با نفوذ مشتاق دستیابی به بمب اتمی هستند و برخی دیگر چنین اسلحه ای را نمی خواهند، همانطور که کسانی در این کشور خواستار محو اسرائیل هستند و کسان دیگری چنین تمایلی ندارند. در ایران، کسانی از حکومت اسلامی حمایت می کنند و کسانی نیز حامی آن نیستند، ایرانیانی مشتاق آن هستند که یک سیاستمدار دیوانه غربی علیه کشورشان اعلام جنگ دهد و کسانی نیز از تصور چنین وضعیتی بیم دارند.
نویسنده مقاله می افزاید سئوالی که در برابر طراحان سیاسی غرب وجود دارد این است که می خواهند به کدامیک از این دو گروه کمک کنند.
نویسند مقاله در مورد پیمان منع گسترش جنگ افزارهای هسته ای اظهار می دارد که این پیمان باعث ایجاد یک باشگاه انحصاری برای معدوی از کشورها شده است اما هر کشور مصمم دیگری هم می تواند با پنهانکاری انحصار آن را به چالش بخواند همانطور که کره شمالی توانست وعده خود در مورد خودداری از تلاش برای دستیابی به توانایی اتمی را در مقابل چشم آمریکا زیر پا بگذارد، اسرائیل به فعالیت های تسلیحاتی خود ادامه بدهد و هند و پاکستان نیز بمب اتمی تولید کنند.
نویسنده مقاله یادآور می شود که ایران در منطقه ای واقع شده که کشورهای هند، پاکستان، اسرائیل و روسیه در آن دارای تسلیحات اتمی هستند و افغانستان و عراق در همسایگی ایران توسط یک قدرت اتمی دیگر، یعنی آمریکا، اشغال شده اند و می پرسد: در چنین صورتی، چگونه می توانیم بگوییم که چنین کشوری "حق ندارد" در پی دفاع هسته ای باشد؟
به نظر وی، از سرگیری فعالیت تاسیسات غنی سازی اورانیوم در نطنز و دو مرکز دیگر با هدف اعلام شده برنامه های صلح آمیز هسته ای، نشانه ای از اقدامی چالش جویانه از سوی محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری، بوده است.

نویسنده می افزاید که بازرسان آژانس بین المللی انرژی اتمی مطمئن نیستند که این اقدامات به منزله وجود برنامه ای برای تولید جنگ افزارهای اتمی نباشد هرچند شواهد موجود در این مورد به مراتب قاطع تر از شواهدی است که در مورد برنامه تسلیحاتی صدام حسین وجود داشت و همانطور که صدام حسین سرانجام کشف کرد، تلاش برای مخفی کاری در مسایل هسته ای به سادگی به بروز سوء ظن منجر می شود.
نتیجه اقدامات اخیر ایران باعث وحدت نظر آمریکا، روسیه و چین در تقاضا از احمدی نژاد برای خودداری از دنبال کردن چنین مسیری بوده است.
مداخله آژانس
قرار است آژانس بین المللی انرژی اتمی ظرف دو هفته آینده در مورد ارجاع ایران به شورای امنیت سازمان ملل تصمیم گیری کند در حالیکه بدون حمایت روسیه و چین، طرح پرونده در شورای امنیت نتیجه ای در پی نخواهد داشت و همچنین، لازم است طرح دیگری نیز تهیه شده باشد تا در صورتی که فشار بر ایران به توقف غنی سازی اورانیوم نیانجامد، این طرح به اجرا درآید.
به اعتقاد نویسنده، رویارویی با ایران نمی تواند باعث شود ایران دست از فعالیت خود در زمینه غنی سازی اورانیوم بردارد که البته گفته می شود تا تولید اورانیوم قابل استنفاده در بمب های اتمی فاصله زیادی دارد.
نویسنده این مقاله می نویسد که وضع تحریم های اقتصادی هم چندان موثر نخواهد بود و تحریم های به اصطلاح ظریف تر مانند خودداری از انجام مسابقات فوتبال با تیم های ایرانی (در حالیکه روحانیون از فوتبال نفرت دارند)، تحریم تماس با هنرمندان، دانشگاهیان تحت فشار، تحریم مبادلات تجاری، مسدود کردن دارایی های بانکی تنها تاثیر معکوس خواهد داشت و باعث خواهد شد تا دشمنان رژیمی که تحت فشار قرار دارد به سکوت، فقر یا تبعید کشانده شوند و به سرعت ذخیره بزرگ احساسات ضد رژیم و متمایل به غرب از میان برود.
نویسنده مقاله گاردین اظهارنظر می کند که بنا بر شواهد موجود، احمدی نژاد موقعیت محکمی ندارد و تابع دستورات آیت الله خامنه ای است در حالیکه دشمن وی، اکبر هاشمی رفسنجانی، بخشی از قدرت سیاسی را در دست خود حفظ کرده است.
به گفته نویسنده مقاله، نظام حکومتی ایران مانند دیکتاتوری صدام حسین در عراق یا استبداد طالبان در افغانستان نیست بلکه یک الیگارشی در هم و برهم است که در آن، بوروکرات ها و تکنوکرات ها بر سر قدرت با روحانیون درگیر هستند در حالیکه پس از گذشت یک ربع قرن از انقلاب، روحانیون قادر نبوده اند یک نظام اسلامی بنیادگرا را تاسیس کنند.
نویسنده اظهار نظر می کند که ایران نامزد مناسبی برای برقرار ارتباط های حساب شده سیاسی است و می افزاید که چنین اقدامی باعث تقویت موضع کسانی می شود که خواستار استقرار یک نظام لائیک و بهبود روابط با غرب هستند.
در حال حاضر، مقامات آمریکایی در بغداد ملتمسانه از سیاستمداران و شبه نظامیان شیعه مورد حمایت ایران می خواهند به آنان کمک کند زودتر از عراق خارج شوند در حالیکه نفوذ ایران از بصره تا حومه بغداد گسترده است.
این مقاله نتیجه گیری می کند که ایران یک ستاره منطقه ای است و توصیه می کند که کشورهای غربی، ولو رییس جمهوری و دستگاه های سانتریفوژ این کشور را منزجر کننده بدانند، وارد دادوستد سیاسی با آن شوند زیرا "اگر نمی توانید مانع از آن شوید که کسی اسلحه بخرد، بهترین راه این است که وی را به دوست، و نه دشمن خود تبدیل کنید."
اختلاف اروپا با چین و روسیه
بحران هسته ای ایران همچنین موضوع مقاله ای است که با عنوان "اختلاف اروپا با چین و روسیه بر سر اقدام ایران" در روزنامه ایندیپندنت، چاپ بریتانیا، منتشر شده است.
در این مقاله، که به قلم "آن پنکث" نوشته شده، از قول یک مقام وزارتخارجه بریتانیا نقل شده است که کشورهای اروپایی در نظر داشتند به منظور فشار مداوم و تدریجی بر ایران از شورای امنیت استفاده کنند.
نویسنده مقاله می گوید که اقدام در این زمینه مستلزم موافقت سی و پنج عضو شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی است که کشورهایی مانند سوریه، کوبا و بلاروس هم در میان آنها حضور دارند.
در عین حال، به نوشته این روزنامه سئوالی که بر بحران کنونی سایه افکنده این است که آیا ایران به قدرت اتمی بیش از احترام بین المللی تمایل دارد یا نه؟
ایندیپندنت سخنان محمد البرادعی مدیرکل آژانس بین المللی، را نقل می کند که گفته است تهدید ایران به از خاتمه دادن به همکاری با آژانس در مورد بازرسی های سرزده، باعث تشدید سوء ظن جهانی نسبت به هدف های این کشور خواهد شد.
۱۴۱۶۱
جایزه خبرنگاران بدون مرز به یک تلویزیون افغان

خبرنگاران بدون مرز، گروه مدافع خبرنگاران، به تلویزیون غیر دولتی طلوع در افغانستان، به عنوان یک 'رسانه موفق' جایزه داده است.
تلویزیون طلوع و رادیوی تفریحی آرمان، توسط یک گروه مطبوعاتی افغان استرالیایی ایجاد شد.
شیوه کار تلویزیون طلوع با تلویزیون دولتی افغانستان متفاوت است.
از زمان افتتاح تلویزیون طلوع در اکتبر سال ۲۰۰۴، مقامات مذهبی در افغانستان، برنامه های این تلویزیون را غیر اسلامی و ضد اخلاق خوانده اند و فشارهایی برای توقف آن اعمال شده است.
خبرنگاران بدون مرز در گزارش خود نوشته است که اینگونه فشارها، زندگی را برای دست اندرکاران تلویزیون آزاد طلوع سخت می کند.
خبرنگاران بدون مرز، سپس به شکیب ایثار، ارایه کننده برنامه تفریحی و موسیقی هاپ در تلویزیون طلوع اشاره می کند که بر اساس گزارش این گروه، "پس از تهدید شدن به مرگ، مجبور به فرار از کشورش شد".
شیما رضایی دختر جوانی که به همراه شکیب ایثار در اجرای برنامه هاپ شرکت داشت، ماه مه امسال در کابل کشته شد و پلیس هنوز نتوانسته عامل قتل وی را بیابد.
خبرنگاران بدون مرز می نویسد که خانم رضایی، از سوی "رییس بنیادگرای دیوان عالی افغانستان"، مولوی فضل الهادی شینواری، به اشاعه فساد در جامعه متهم شده بود.
گزارش خبرنگاران بدون مرز سپس به بخش خبری تلویزیون طلوع اشاره می کند که "به سختی با سبک خشک تلویزیون دولتی افغانستان در تقابل است و گزارشگران طلوع، همه نوع مسایل و رویدادها را تحلیل و بررسی می کنند".
طلوع: خبر، تحلیل، تفریح
تلویزیون غیر دولتی طلوع، در ماه اکتبر سال ۲۰۰۴ میلادی، در پی نزدیک به یک سال و نیم فعالیت رادیوی تفریحی آرمان، توسط مدیران این رادیو ایجاد شد.
طلوع فعالیتش را با پنج – شش ساعت پخش برنامه های تفریحی، موسیقی و خبر در محدوده کابل آغاز کرد، اما اندکی بعد، ساعات پخش آن به هجده ساعت افزایش یافت.
گستره نشراتی تلویزیون طلوع نیز، اکنون از کابل و شهرهای بزرگ افغانستان فراتر رفته و به گفته سعد محسنی، رییس این تلویزیون، هم اکنون از طریق ماهواره، در کشورهای همسایه و آسیای میانه نیز قابل دریافت است.
"گزارش شش و نیم" و "گفتگوهای داغ" از جمله برنامه های تلویزیون طلوع است که عمدتا به مسایل سیاسی و مشکلات اجتماعی در افغانستان می پردازد.
به گفته آقای محسنی، تهیه کنندگان گفتگوهای داغ، چندین بار در مورد آنچه در این برنامه به آن پرداخته می شد، مورد تهدید افراد قدرتمند و زورگو قرار گرفته اند.
یکی از برنامه هایی که به سرعت در میان جوانان افغان مطرح شد، برنامه تفریحی هاپ است که بیشتر به گفتگوهای دوستانه و پخش موسیقی شاد افغانی و خارجی می پردازد.
پس از هاپ، ارایه برنامه های مشابه گفتگو و موسیقی، به بخشهای اصلی در تلویزیون های خصوصی در افغانستان تبدیل شد.
همچنین، چندین ایستگاه رادیویی غیر دولتی نیز، در کابل و شهرهای مختلف افغانستان فعالند.
تلاش برای آزادی بیشتر
به دنبال فروپاشی رژیم طالبان در سال ۲۰۰۱ میلادی، رسانه های غیر دولتی افغانستان، همچنان برای به دست آوردن آزادی بیشتر تلاش می کنند.

خبرنگاران بدون مرز می نویسد که قانون اساسی جدید افغانستان که در سال ۲۰۰۴ تصویب شد، آزادی بیان در این کشور را ضمانت کرده است، اما در عین حال، این آزادی همچنان از سوی قوانین مذهبی تهدید می شود.
این نهاد معتقد است که رسانه ها در افغانستان، در برگزاری صلح آمیز انتخابات پارلمانی ماه اکتبر گذشته کشورشان، نقش کلیدی ایفا کردند.
۱۳۰۰۱
ایران از روسیه راکت ضدموشک خرید

روزنامه اقتصادی وداماستی که در روسیه چاپ می شود از قراردادی میان دولتهای ایران و روسیه خبر داده است که بنابرآن، ایران 29 دستگاه راکت ضدموشک از نوع تور - ام 1 از روسیه خریداری می کند.
آن گونه که این روزنامه نوشته موشکها به سفارش یونان ساخته شده بوده اما گویا به دنبال انصراف یونان از خریداری آنها، ایران خریدار این راکتها شده است.
به گزارش خبرگزاری روسی اینترفاکس، فروش موشکهای تور ام - 1 به ایران در چارچوب قراردادی یک میلیارد دلاری صورت می گیرد که ماه نوامبر گذشته امضا شده و این موشکها در فاصله سالهای 2006 تا 2008 میلادی به ایران تحویل داده خواهد شد.
موشکهای تور ام - 1 در ردیف سلاحهای متعارف طبقه بندی می شوند و خریدوفروش آنها مغایرتی با موازین بین المللی ندارد اما یقیناً می توانند از تأسیسات اتمی ایران در برابر حملات موشکی یا بمباران احتمالی محافظت کنند.
این موشکها می توانند تا 48 هدف را در ارتفاع شش هزار متری ردیابی کنند و دو هدف را در آن واحد مورد حمله قرار دهند.
دولتهای ایران یا روسیه هنوز هیچ واکنشی به گزارشهای روزنامه وداماستی و خبرگزاری اینترفاکس در مورد فروش موشکهای تور 1م - 1 به ایران نشان نداده اند اما این گزارشها و اینکه چنین معامله ای بخشی از قراردادی بزرگ به منظور تجهیز بیشتر ارتش ایران باشد در اسرائیل و آمریکا مایه نگرانی شده اند.
چنین گزارشهایی در شرایطی منتشر می شود که ایران به دلیل برنامه اتمی اش تحت فشاری بین المللی تحت هدایت آمریکا قرار دارد.
اسرائیل چندی پیش به قرارداد فروش موشکهای ضدهوایی از روسیه به سوریه اعتراض کرده بود و تصادفاً در همین هفته ای که گزارشهای مربوط به دادوستد تسلیحاتی میان ایران و روسیه منتشر می شود اسرائیل نیز راکتهای ضدهوایی ارو (پیکان) خود را آزمایش کرده است.
۱۲۸۵۲
رادیو تلویزیون دولتی افغانستان در میدان رقابت

افغانستان پس از فروپاشی رژیم طالبان، شاهد تغییرات قابل ملاحظه ای در عرصه روزنامه نگاری و تهیه برنامه های متنوع در رسانه های دیداری و شنیداری بوده است.
ایجاد دست کم چهار شبکه تلویزیون خصوصی در افغانستان که برنامه های آن در بسیاری از مناطق این کشور قابل دریافت است، مهم ترین تحول را در زمینه کار رسانه های دیداری در افغانستان پدیدار کرد.
ارایه و پخش برنامه های متنوع تفریحی و معلوماتی از امواج این تلویزیون ها، بزودی شمار زیادی از افغانها را به خود جلب کرد.
تلویزیون دولتی افغانستان نیز یکی از پنج شبکه تلویزیونی فعال در این کشور است که چهار سال پیش و به دنبال شکست رژیم طالبان دوباره به پخش برنامه در کابل پرداخت، اما تا مدت زیادی، مردم خارج از پایتخت، قادر به تماشای برنامه های این بنگاه دولتی نبودند.
تلویزیون دولتی افغانستان با ایجاد تدریجی تلویزیون های خصوصی، خود را در میدان رقابت با دیگران یافت و تلاش برای حفظ مخاطبان خود را آغاز کرد.
دامنه چنین تلاش هایی که با حمایت اعضای ارشد دولت افغانستان نیز همراه بوده است تا حد تغییر مدیریت آن گسترش یافت و اکنون نجیب الله روشن، رییس جدید رادیو و تلویزیون ملی افغانستان، به باور بسیاری، با چالش های زیادی در کار خود مواجه است.
آقای روشن دارای تحصیلات در کشور آلمان است و پس از چندین سال اقامت در آنجا، اکنون به کشورش بازگشته و "پیاده کردن معیارهای روزنامه نگاری معاصر" در رادیو و تلویزیون افغانستان را از اهداف مهم خود می خواند.
تلویزیون دولتی افغانستان در گذشته فقط یک رسانه دولتی بود، اما اخیرا تلاش ها برای "ملی سازی" و بیرون آوردن آن از اختیار دستگاه دولتی جریان دارد.
در مصاحبه ای اختصاصی با آقای روشن، رییس رادیو و تلویزیون ملی افغانستان، در مورد برنامه های انکشافی او برای این رسانه پرسیدم :
روشن: "ما تلاش داریم تغییراتی را در نشرات رادیو و تلویزیون به وجود آوریم؛ این تغییرات مستلزم چند کار است: اول این که از لحاظ حقوقی این دستگاه یک دستگاه حکومتی است و طبیعتا در چندین سال اخیر یک شیوه حکومتی هم بر تفکر کارکنان رادیو و تلویزیون حاکم بوده است.
ابتدا ما از لحاظ حقوقی تلاش می کنیم این دستگاه را به یک دستگاه خدمات عامه تبدیل کنیم تا از زیر کنترل حکومت و یا ماموران بلند پایه حکومتی خارج شود و از طرف دیگر ما باید با آموزش و پرورش، ایجاد گروه جدید کاری و با همکاری کارکنان جوان، شیوه و تفکر جدید را وارد ژورنالیسم، هنر، ادبیات، موسیقی و سایر عرصه های مربوط به رادیو تلویزیون کنیم. در این عرصه کارهایی را هم آغاز کرده ایم".
می توانید بگویید این کارها چیست؟
من وقتی وارد دستگاه رادیو و تلویزیون دولتی افغانستان شدم می توانم بگویم که در هیچ عرصه این اداره، ساختار و سیستمی برای پیشبرد کار از لحاظ نشراتی و اداری وجود نداشت. ما برنامه فوری تدوین کردیم که نتایج آن تا دو ماه آینده بر روی پرده تلویزیون خواهد آمد و تا هنوز فرصت نکرده ایم به بخش رادیو، به عنوان مهمترین بخش نشرات برای افغانستان، رسیدگی کنیم.
در بخش تلویزیون، دست به کار شدیم و برنامه ای روی دست گرفتیم. در این برنامه با گروه جدید و با همکارانی که در رادیو و تلویزیون از پیش موجود هستند می خواهیم نخست بخش خبری تلویزیون را دگرگون کنیم.
در این بخش هیات تحریریه وجود نداشت، ما هیاتی را در این زمینه ایجاد کردیم و کوشش می کنیم به آنان آموزش های فنی نیز ارایه کنیم که تا دو ماه آینده بخش خبری در تلویزیون کاملا تغییر کند".
وقتی شما می گویید وضعیت حقوقی تلویزیون را مشخص می کنید، یعنی این که دیگر این دستگاه دولتی نخواهد بود و به وزارت اطلاعات و فرهنگ افغانستان نیز وابستگی نخواهد داشت؟ چنین تلاشی پیش از این نیز صورت گرفته است.
قبلا کمیسیونی ایجاد شد و ظاهرا این کمیسیون در حد تشریفات باقی ماند نه در حد این که بتواند تغییری در کار بیاورد، ما تا حالا چیز مشخصی از این کمیسیون نشنیدیم.
"البته خوب بود که این کمیسیون به عنوان یک ارگان پالیسی (سیاست) ساز رئوس سیاست انتشارات را در عرصه های گوناگون تعیین می کرد و می گذاشت که خود آن دستگاه سیاست را پیاده کند خوب بود، اما چنین کمیسیونی در دستگاه های خدمات عامه نباید انتصاب شود بلکه باید انتخاب شود یا پارلمان در قبال انتخاب آن باید نقش داشته باشد تا سیمای مجموعه گروه های سیاسی و اجتماعی و فرهنگی افغانستان را در این کمیسیون یا در این شورا بازتاب دهد.
اما این کمیسیون انتخاب نشد و آورده شد (انتصاب شد) در این دستگاه و آنها تلاش هایی کردند اما متاسفانه وظایف این کمیسیون معین نشده بود و آنها وظایف خود را به درستی در قبال این دستگاه درک نکردند. آنها بیشتر فکر می کردند تمام کارهای اجرایی و اداری این دستگاه به آنها مربوط می شود و در نتیجه به عنوان طرح و تدوین سیاست نشراتی و فرهنگی حاکم متاسفانه به موفقیتی دست نیافتند".
شما با رسانه بزرگ روبرو هستید که بیش از دو هزار کارمند دارد و زمانی که نیاز به تحول هست آیا کارمندان موجود، ممکن است قادر باشند این تحولات را پیاده کنند و یا این که گفتید ممکن است کسانی را از نو استخدام کنید. چگونه موقعیت کادرهای خود را تنظیم خواهید کرد؟
یکی از شیوه های این مدیریت این است که یک تعداد از کارکنان جوان از بیرون که دارای توانایی ها و تخصص و تجربه های معین هستند، آورده شوند و در همکاری با شماری از کارمندان سابق این اداره، کار را به پیش ببرند".
و در مورد سرنوشت افراد دیگر، کسانی که بیکار می شوند چه فکری کرده اید؟
"سرنوشت کسانی که بیکار می شوند برای ما بسیار مهم است و تا جایی که بخش اصلاحات اداری به من اطلاع داده است، برای این افراد تا دو سال حقوق ماهوار داده می شود و آموزش هایی در عرصه های مختلف به آنان ارایه می شود تا قادر به کار در عرصه های اقتصاد خصوصی شوند".
شما مثل گذشته یگانه رسانه دیداری در افغانستان نیستید و در رقابت با تلویزیون های خصوصی قرار دارید، هم اکنون تلویزیون دولتی افغانستان از رسانه ها و تلویزیون های غیر دولتی فاصله زیادی دارد و به نظر می رسد خیلی از آنان عقب افتاده است، شما این خلا را چگونه پر خواهید کرد؟
"ما شمار زیادی از شنوندگان و بینندگان خود را از دست داده ایم و گرایش از دست دادن بینندگان و شنوندگان ما هر روز قوی تر می شود و این طبیعتا در کیفیت برنامه های ما نهفته است.
یگانه راه رقابت با تلویزیون های خصوصی این است که ما کیفیت نشرات خود را بالا ببریم و علایق و خواسته های مصرف کنندگان و مشتریان خود را بشناسیم و بر بنیاد نیازمندی های جامعه افغانستان انتشاراتی داشته باشیم که جالب باشد و امکانات عملی شدن این موضوع در رادیو تلویزیون دولتی افغانستان بسیار زیاد است.
در مورد دلایل این که چرا تا حالا این برنامه ها عملی نشده، نخست به دلیل شرایط حقوقی این دستگاه بوده است و دیگر مدیریتی که در این دستگاه بوده با تمام زحماتی که کشیده توان جذب کمک ها و امکانات مادی و معنوی درون جامعه افغانستان را نداشته است.
ما کوشش کردیم در یک برنامه فوری گامی در این جهت برداریم و این که چقدر موفق می شویم یا نه مربوط به تجربه ای خواهد بود که پیش رو داریم".
چگونه عرصه کار خود را در این عرصه متمایز می کنید با در نظر داشت این که رسانه های دیگر تجاری عمل می کنند و می توانند با زرق و برق بیشتر مخاطب را به خود جذب کنند؟
"اصولا تلویزیون های خصوصی روی سود استوار هستند و باید برنامه هایی عرضه کنند که برای تجار و صنایع جامعه جالب باشد که بر اساس جالب بودن این برنامه اعلانات خود را به آنها بسپارند؛ این اساس کار تلویزیون های خصوصی است و به این خاطر آنها مجبور هستند از یک سلسله برنامه ها چون برنامه های تعلیمی و فرهنگی و بخشی از برنامه های ورزشی صرفنظر کنند. ولی فعلا تمامی انتشارات (رسانه های دیداری) از ما جلوتر هستند و ما کاملا در نخستین گام ایجاد انتشارات مدرن هستیم".
تصور می کنید چقدر فضای موجود افغانستان برای فکرهایی که شما در سر دارید مساعد خواهد بود؟ منظورم از این فضا، دستگاهی است که شما رهبری آن را بر عهده دارید و دولت و نهادهای کمک کننده غیر دولتی و دولتی که در حاشیه این دستگاه قرار دارند؟
"از روزی که به این دستگاه آمده ام امیدواری و نا امیدی ام به طور موازی با هم پیش می روند. ما هم دشواریهایی داریم و هم فرصتهای فراوانی.
در خود جامعه زمینه برای انتشارات جدید و تفریحی، معلوماتی و آموزشی بسیار گسترده است و این دلیل موفقیت دیگر تلویزیون هاست.
در درون دولت و یا حکومت گرایش های متفاوتی هست اما یک بخش از حکومت مخصوصا آقای کرزی، کاملا خواهان اصلاح رادیو و تلویزیون ملی افغانستان است که این دستگاه باید مطابق به مقتضیات ژورنالیسم مدرن اصلاح شود و طبیعتا در برابر مدرنیته ساختن، مقاومت هایی هم وجود دارد که آن را باید از یک بحث در جامعه آکادمیک و روشنفکران افغانستان عبور دهیم و تنها یک مدیر قادر به عوض کردن آن نیست.
ما باید پایه اجتماعی لااقل در میان جامعه روشنفکر افغانستان پیدا کنیم و آنها هم خواهان این تغییر هستند".
۱۲۳۷۶
گشایش نخستین هتل پنج ستاره در افغانستان پس از جنگ
اولین هتل با استانداردهای جهانی ظرف بیش از دو دهه جنگ در افغانستان، روز سه شنبه، ۸ نوامبر در کابل از سوی حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان افتتاح شد.

رییس جمهور افغانستان، هنگام افتتاح "هتل سرینای کابل"، ابراز امیدواری کرد که با گشایش این هتل، سرمایه داران بیشتری برای سرمایه گذاری در کشورش علاقه مند شوند.
او همچنین ابراز امیدواری کرد که جهانگردان، نام افغانستان را در برنامه سفرهای خود بگنجانند.
کار نوسازی هتل سرینا، حدود چهار سال پیش به پیشنهاد دولت افغانستان، با هزینه شهزاده آقا خان، رهبر اسماعیلیان جهان آغاز شد.
این هتل که تلاش شده است نمای بیرونی قبلی آن حفظ شود، در زمان جنگهای داخلی افغانستان در آغاز دهه نود میلادی، آسیب دیده بود.
ساختمان جدید هتل سرینا، از نظر آرایش مهندسی جلوه های جالب توجهی دارد.
اتاق ها و دهلیزهای این هتل با سنگ مرمر پوشیده شده است و ارایه خدمات مدرن در سطح هتل های پنج ستاره را به خوبی می توان در آن مشاهده کرد.
در این هتل، ۱۷۷ اتاق با رستوران، حوض (استخر) شنا و ورزشگاه مجهز در نظر گرفته شده است.
بهای اقامت ۲۴ ساعته در هرکدام از اتاق های این هتل از ۲۵۰ تا ۱۲۰۰ دلار است؛ در کشوری که درآمد ماهیانه بیشتر خانواده ها در آن، از ۵۰ تا ۱۰۰ دلار فراتر نمی رود، اقامت در این هتل، برای بسیاری از مردم غیر ممکن و رویایی است.

اما تاجران و سرمایه داران و حتی سیاستمداران زیادی در افغانستان هستند که توانایی پرداخت این مبالغ را دارند و هم اکنون، برای گذراندن تعطیلات خود، به کشورهای خارجی می روند.
هتل سرینا ساختمان نوسازی شده "کابل هتل" است، هتلی که زمانی از معروف ترین هتل های شهر کابل بود و افغانها از سالن بزرگ آن برای برگزاری جشن های عروسی و مهمانی های بزرگ استفاده می کردند.
بر اساس گزارش ها، کار نوسازی این هتل ۳۵ میلیون دلار هزینه برداشته است.
این اولین هتل پنج ستاره در شهر کابل است که دارای منبع تولید انرژی برق و آب است.
پیش از این هتل اینتر کانتیننتال که حدود شصت سال پیش ساخته شده است، خدماتی نظیر هتل پنج ستاره در این کشور را ارایه می کرد.
ظرف حدود چهار سال گذشته، ده ها هتل در شهر کابل و برخی شهرهای بزرگ افغانستان ساخته شده است که بیشتر آنها، برای برگزاری محافل عروسی و مهمانی های شخصی و رسمی استفاده می شود.
دولت افغانستان امیدوار است بتواند نظر سرمایه گذاران خارجی را به این کشور جلب کند.
۱۲۲۵۷
